In de sneeuw, bij ons op het Hungemeer, verscheen deze prachtige tekst, gemaakt door de retraitegroep die rond oud en nieuw bij ons verbleef.
Toeval of vertrouwen?
Deze prachtige tekst in de sneeuw bij ons aan het Hungemeer werd gemaakt door de retraitegroep die rond oud en nieuw bij ons verbleef.
Mooi, toch?
Jullie, trouwe lezers, zijn van mij blogs met veel foto’s gewend.
Dit keer is het anders: minder beeld, meer vanuit mijn hart.
En juist daarom wil ik dit verhaal graag delen.
Al langere tijd heb ik het verlangen om iets wonderlijks te delen van wat God in ons leven heeft gedaan. Bovendien blijft het bijzonder dat ik dit met zoveel mensen mag delen.
Voor wie ons nog niet zo goed kent en meer wil weten over wie we zijn en hoe we in Zweden zijn beland:
https://hushotellhunge.com/om-oss/
Waarom we alles anders gingen doen
Vijf jaar geleden besloten we iets totaal anders te gaan doen.
Ons leven was goed geregeld: een groot huis, comfort en een goed inkomen. Toch begon het vanbinnen te wringen, want alles voelde voorspelbaar en steeds meer “van hetzelfde”.
Eerlijk gezegd had ik God in die fase bijna niet nodig — zo dacht ik toen tenminste. Wij konden het toch zelf?
Daarnaast kreeg Willem in 2016 een flinke burn-out. Daardoor werd zijn leven, en daarmee ook ons gezinsleven, stilgezet en als het ware gereset.
Juist in die periode groeide bij mij het verlangen om niet langer op eigen kracht te leven, maar in afhankelijkheid van God. Ik wilde mijn leven in Zijn hand leggen en Hem mijn weg laten bepalen.
Had dat ook in Nederland gekund?
Voor velen misschien wel.
Voor ons had God echter een ander plan.
Loslaten, bidden en beslissen
Langzaam groeide het verlangen om bijna alles los te laten en op Hem te vertrouwen. Uiteindelijk bracht dat proces ons naar Zweden.
Tijdens die weg baden we om open deuren, maar ook om gesloten deuren.
Toen de beslissing eenmaal viel, was dat adembenemend: het waren niet langer woorden of ideeën, het werd werkelijkheid.
We wisten niet wat er op ons af zou komen.
Ook wisten we niet wat we zouden missen.
En evenmin konden we overzien welke moeilijke situaties we zouden tegenkomen.
Toch stond één ding vast: God is erbij.
Na vier jaar in Zweden kunnen we daarom volmondig zeggen: Hij was erbij en Hij ís erbij.
Wat hebben we Hem nodig gehad.
Wat heeft Hij ons gedragen.
Wat hebben we geleerd om te blijven vertrouwen.
We zijn gezegend.
En zegeningen zijn er om te delen.
Om Hem groot te maken.
Daarom wil ik nu iets wonderlijks met jullie delen.
Onze worsteling
Zoals veel trouwe lezers weten, woont onze oudste zoon Aron sinds april 2025 in Nieuw-Zeeland.
In Zweden heeft hij zijn lieve vriendin ontmoet, en samen zijn ze naar Nieuw-Zeeland gegaan, haar geboorteland.
Nu hebben we prachtig nieuws gekregen: ze gaan trouwen.
Fantastisch mooi!
Maar… wel in Nieuw-Zeeland.
In de afgelopen jaren hebben we hier in Zweden een nieuw bestaan opgebouwd. Dat kostte tijd, energie en vertrouwen. We hebben nu een bedrijf, maar daarbij horen ook financiële buffers. Die zijn we stap voor stap aan het opbouwen. Een reis naar Nieuw-Zeeland kost echter veel geld, en daarvoor ga je niet “even” een week.
Na weken van wikken en wegen hebben we dit ook in gebed bij God gebracht. Toch kwam het moment dat we een beslissing moesten nemen: kan het wel of kan het niet?
Aron en Abi moesten immers verder met hun plannen en voorbereidingen.
Op dinsdagavond 16 december 2025 besloten Willem en ik dat we niet naar Nieuw-Zeeland zouden afreizen. We hadden met Aron en Abi afgesproken dat we woensdagochtend (onze tijd) zouden videobellen. In het meest positieve scenario zou één van ons nog kunnen gaan.
Aan die beslissing ging natuurlijk veel vooraf.
Maar we hebben God gevraagd om dit te leiden — en om ons te helpen de uitkomst te accepteren.
Voor hen was het een grote teleurstelling. Ze hoopten nog steeds dat wij bij dit belangrijke en mooie moment aanwezig zouden kunnen zijn. Na het telefoongesprek heb ik echt even een traantje gelaten.
Daarna nam ik mijn stille tijd met God.
Ik opende mijn dagboek en mijn Bijbel.
Die ochtend gaf God mij het volgende:
Woord en belofte
Matteüs 5:4
“Gelukkig zijn zij die verdriet hebben, want zij zullen getroost worden.”
En de toegevoegde tekst van de schrijfster van het boekje Dicht bij Jezus:
“Zeg tegen jezelf dat dit een perfecte dag is om met kinderlijk vertrouwen op Mij te steunen. Als je deze afhankelijkheid vandaag volhoudt, zul je tegen bedtijd ontdekken dat mijn vreugde en vrede bij je waren. Misschien heb je niet gemerkt wanneer zij zich bij je hebben gevoegd, maar je zult de geweldige gevolgen van hun aanwezigheid ervaren.”
Psalm 150:6
“Laat alles wat adem heeft de HEER prijzen. Prijs de HEER!”
Een onverwachte uitkomst
Ik zal niet te veel in detail treden, maar diezelfde avond, vlak voor het slapen gaan, mochten wij een wonderlijke gift ontvangen, waardoor het voor ons allebei mogelijk is geworden om bij het huwelijk van onze zoon Aron en schoondochter Abi te zijn.
Wat een geschenk. Wat een LEIDING van God.
We zijn beproefd, hebben de uitkomst geaccepteerd om niet te gaan — en juist daarin ontvingen we dit geweldige cadeau. Onze dank is GROOT. Prijs de HEER!
Leren ontvangen
Ook de gulle gevers gaven aan dat zij zich geroepen voelden om dit aan ons te geven.
Dat maakt het extra bijzonder.
Tegelijk ontdekte ik opnieuw iets in mezelf: geven vind ik makkelijker dan ontvangen.
Daarmee bedoel ik niets negatiefs over de gevers — integendeel.
Toch blijft het voor mij lastig om met beide handen te ontvangen en eenvoudig “dank je wel” te zeggen, zowel tegen hen als tegen God.
Ook onze zoon Noah reist naar Nieuw-Zeeland.
Daardoor mogen we dit als gezin meemaken, en dat voelt als pure genade.
Vertrouwen of toeval?
Jullie weten vast mijn antwoord: VERTROUWEN, met hoofdletters.
Misschien denk jij: het is allemaal toeval.
Maar voor mij bestaat er, na vier jaar intens leven in Zweden, in Zijn afhankelijkheid, geen toeval meer.
En als kers op de taart:
Ik schreef deze blog op zondag 25 januari 2026, nadat ik de online dienst van onze Nederlandse kerkgemeente Beth-El in Hoogeveen had bekeken. De preek sluit prachtig aan bij wat wij hebben mogen ervaren.
Nieuwsgierig? Klik op: Beth-El Hoogeveen
Wil je deze blog delen met anderen, om Hem groot te maken?
GRAAG!
Tot de volgende blog.
Veel liefs,
Ria