Drie droge dagen gezocht
De zomer liet lang op zich wachten. In juni hebben we relatief veel regen gehad en waren de temperaturen te laag voor de tijd van het jaar. Tussen de buien door liet de zon zich gelukkig regelmatig zien. Maar omdat ik nog niet klaar ben met het schilderwerk buiten, heb ik meerdere droge dagen achter elkaar nodig om de lijnolieverf goed te laten drogen. En drie droge dagen op rij kwamen maar zelden voor.
Toch hebben we de westzijde van de accommodatie zo’n drie weken geleden kunnen afronden. De rotte houtdelen zijn vervangen, er zijn nieuwe windveren geplaatst en alles staat weer strak in de verf. Ook het kruis in de nok van de westgevel is vernieuwd.
Terwijl ik met het geverfde kruis op mijn schouder liep, moest ik even denken aan Jezus, die zijn kruis moest dragen. Gelukkig hoefde ik er maar een klein stukje mee te lopen. Daarna hebben we het kruis met sjorbanden naar boven getild en op zijn plek bevestigd.
Alles ziet er aan die kant nu weer piekfijn uit!
.
M&M steken de handen uit de mouwen
We hadden erg uitgekeken naar de komst van Martijn en Moniek, twee bekenden die bij ons allerlei hand- en spandiensten zouden komen verrichten. Het was fijn om vertrouwde mensen om ons heen te hebben en heerlijk om weer eens uitgebreid Nederlands, of zelfs Drents, te kunnen praten. Inmiddels zijn ze weer terug in Nederland en kunnen we volmondig zeggen: Wat een KANJERS!
Voor het derde jaar op rij hebben we vrijwilligers bij ons over de vloer. We genieten altijd van hun aanwezigheid, de extra reuring en het feit dat we hen hier ook zien genieten. En dat terwijl ze ons vijf dagen per week, zo’n vijf uur per dag, helpen met allerlei voorkomende klusjes en werkzaamheden die soms al wat langer zijn blijven liggen.
M&M begonnen met het afkrabben van de schuur naast het hotel. Dit jaar waren de wanden aan de beurt die vanaf de weg zichtbaar zijn. Op sommige plekken was de verf zelfs helemaal verdwenen. Alle loszittende verf moest worden afgekrabd en omdat de planken erg ruw waren, moesten ook deze weer glad worden gemaakt. Een muziekje erbij en samen aan de slag!
Helaas konden wij dit keer niet vaak meehelpen. We hadden het druk met onze gasten, het schoonmaken van de appartementen en natuurlijk de enorme hoeveelheid was.
De koffie-, lunch- en dinermomenten waren altijd erg gezellig. Soms trokken Martijn en Moniek na afloop van hun werkdag, rond 15.00 uur, nog even de omgeving in om bezienswaardigheden te bezoeken. ’s Avonds speelden we vaak nog een paar spelletjes. Natuurlijk moest ook het thuisfront regelmatig op de hoogte worden gebracht van alle belevenissen.
Nadat de eerste, verdunde laag lijnolieverf was aangebracht, was het tijd voor een andere klus: een oude picknicktafel die vermoedelijk door een grote sneeuwschuiver helemaal scheef was gedrukt. Ze hebben de tafel volledig uit elkaar geschroefd en vervolgens weer recht en stevig in elkaar gezet. Zo kunnen we er nog jarenlang plezier van hebben.
Nu is het nog wachten op een paar droge dagen, zodat de picknicktafel in de olie kan worden gezet. Daarmee verlengen we de levensduur nog eens extra.
Inmiddels zit ook de tweede laag lijnolieverf op de schuur. Helaas kon de klus vanwege het wisselvallige weer niet helemaal worden afgemaakt. Aan mij de eer om de laatste laag misschien alsnog aan te brengen. Laat het weer dit niet toe, dan krijgt de schuur volgend jaar zijn laatste, onverdunde laag verf.
Gelukkig ziet hij er nu al uit alsof hij helemaal klaar is!
Bijzondere ontmoetingen en dierbare herinneringen
En inmiddels hebben we zelf ook al heerlijk van de stevige picknicktafel genoten. Lekker buiten, tijdens de FIKA
Martijn en Moniek verbleven in een appartement met een eigen buitenterras. In hun vrije tijd konden ze daar heerlijk ontspannen: met uitzicht op het meer, zittend in de schommelstoel en bijkomend van alle inspanningen.
Op de derde foto hierboven staan enkele bijzondere voorbijgangers die spontaan even bij ons binnenliepen. Ze wonen ongeveer zestig kilometer bij ons vandaan en waren met vier auto’s vol familieleden de omgeving aan het verkennen waar hun grootouders hadden gewoond en geleefd. Hun grootvader bleek zelfs in onze accommodatie te hebben gewoond. Natuurlijk waren ze erg benieuwd hoe het gebouw er tegenwoordig uitziet.
Eerst kwam een van de zoons binnen en even later volgden meerdere familieleden. Tot hun verrassing was er nog veel herkenbaar. Over één ding konden ze het alleen niet helemaal eens worden: in welk appartement had hun vader en grootvader nu precies gewoond? Gelukkig konden ze nog twee appartementen van binnen bekijken.
Ook vertelden ze dat er vroeger schilderijen aan de wand hingen die door een familielid waren gemaakt. De meeste oude schilderijen heb ik nog ergens in een kast bewaard. Toen ze de naam van de schilderes noemden, heb ik ze direct tevoorschijn gehaald. Tot onze verrassing bleken er drie schilderijen met haar naam tussen te zitten.
Wat bijzonder dat we deze werken nu aan de familie kunnen teruggeven! Op de foto poseren ze dan ook trots met de schilderijen. Ze zullen ongetwijfeld een mooi plekje krijgen in een van hun huizen. Zo bijzonder om hieraan te kunnen bijdragen. Wat ben ik blij dat ik ze nooit naar een LOPPIS heb gebracht!
Daarom meteen een oproep: zijn er meer mensen die graag een schilderij terug zouden willen dat vroeger in Bostugan, zoals onze accommodatie destijds heette, heeft gehangen? Laat het ons dan weten en kom gerust eens langs. We geven de schilderijen graag terug aan de families aan wie ze toebehoren.
Op de laatste foto hierboven zitten we in de ontmoetingsruimte naar de online kerkdienst van onze thuisgemeente Beth-El in Hoogeveen te kijken. Wat is het fijn dat we de dienst op zo’n grote afstand toch kunnen meebeleven, en helemaal bijzonder om dat samen met Martijn en Moniek te doen.
Technische vernieuwingen achter de schermen
En dan iets van een totaal andere orde: onze boiler. Zo’n drie jaar geleden hebben we de oude boiler vervangen door een nieuwe, maar inmiddels is ook deze alweer kapot. Nu blijkt dat hij veel te klein was voor het intensieve gebruik in ons hotel. Hoe dat destijds zo heeft kunnen gebeuren, laten we maar even in het midden…
We zijn daarom van een boiler van 80 liter naar een exemplaar van maar liefst 300 liter gegaan. Omdat de nieuwe boiler een stuk groter is dan de oude, moest eerst goed worden bekeken waar hij geplaatst kon worden. Willem maakte een tekening van de technische ruimte en stuurde deze naar de installateur. Samen hebben ze de beste plek bepaald.
Vervolgens werd de boiler afgeleverd en heeft de installateur hem keurig geïnstalleerd. Hij staat nu mooi in de hoek van de technische ruimte, waar ook de verwarmingsinstallatie en de luchtfilterinstallatie staan. Ik noem die ruimte ook wel gekscherend ‘Willems hok’.
Ik zou eerlijk gezegd niet weten hoe alles wat daar staat precies werkt. Ik hoop dan ook dat er nooit een moment komt waarop ik er zelf iets mee moet doen! Gelukkig vindt Willem dit soort techniek leuk en interessant en heeft hij er inmiddels behoorlijk veel kennis van. Wat een Kanjer! Toch is het misschien verstandig om de belangrijkste zaken op termijn eens goed te documenteren.
Iets anders technisch waar ik wél dagelijks mee te maken heb, is de wasmachine. Vanuit Nederland hadden we onze eigen wasmachine en droger meegenomen. Na ruim tien jaar trouwe dienst bleek de wasmachine nu toch echt versleten.
De machine stond in onze centrale wasruimte en werd zowel privé als zakelijk intensief gebruikt. Na wat speurwerk op internet kwamen we een mooie aanbieding tegen. We besloten daarom meteen twee nieuwe wasmachines aan te schaffen. Beide machines kunnen 10,5 kilo wasgoed verwerken en beschikken over een kort programma van ongeveer één uur op 60 graden. Dat is precies het programma dat ik het vaakst gebruik.
Inmiddels staan er twee mooie nieuwe wasmachines in de wasruimte. We hopen dat we daar nog jarenlang veel plezier van zullen hebben!
Genieten op en aan het water
Al lange tijd wilde ik de supboards weer eens tevoorschijn halen. Het rustige weer en de avondzon boven het meer nodigden ons uit om ze op te pompen. Dat kost altijd even wat inspanning, maar dan heb je ook wat!
Met de opgepompte supboards onder onze armen wandelden Moniek en ik naar het meer. Daar hebben we heerlijk over het spiegelgladde water gepeddeld. Onderweg ontdekten we niet ver bij ons vandaan een nieuwe VINDSKYDD: een houten wildernisschuilplaats, ook wel een shelter genoemd.
Terwijl we rustig terug peddelden, zagen we naast de avondzon een bijzon verschijnen, met aan één kant VERTICALE REGENBOOG KLEUREN. Even was ik helemaal in verwarring. Hoe kon dit? Ik had zoiets nog nooit eerder gezien. Helaas had ik geen telefoon bij me om er een mooie foto van te maken. Eenmaal thuis heb ik het verschijnsel op internet opgezocht en inderdaad: dit bijzondere natuurfenomeen komt vaker voor.
Een paar dagen later kregen we opnieuw een prachtige, warme en zonnige dag. Die moesten we natuurlijk benutten! Dus even geen geklus en geen appartementen schoonmaken, maar eropuit.
Rond het middaguur kunnen wij meestal wel een paar uur weg. Onze gasten checken rond 10.00 uur uit en de volgende gasten kunnen vanaf 16.00 uur weer inchecken. Dus: picknickspullen en supboards mee en op naar Hallhuvudstenen, onze favoriete grillplek.
Ook daar staat een heerlijke shelter die bescherming biedt tegen wind en regen, maar die hadden we deze dag gelukkig niet nodig. Een gigantische steen rust er schuin op een andere steen, waardoor deze plek extra bijzonder is. Er ligt ook een klein strandje, vanwaar we konden zwemmen en de supboards gemakkelijk te water konden laten.
Wat was het heerlijk om daar in alle stilte te peddelen! Ondertussen lagen de worstjes, hamburgers en een groot stuk steak op de grill. Salades en broodjes erbij… wat een leven! Zó heerlijk!
Samen met Martijn ben ik ongeveer een uur gaan peddelen naar een smal riviertje dat twee meren met elkaar verbindt. We hadden gehoopt helemaal naar het volgende meer te kunnen varen, maar vlak voor het bruggetje lagen drie omgevallen bomen dwars in het water. Verder varen was daardoor helaas niet mogelijk. Voor Martijn was dit zijn eerste supboard ervaring en het is hem goed bevallen.
Dan maar weer rustig terug peddelen. Daarna zijn Willem en Moniek op de supboards in de richting van huis gevaren. Op een afgesproken plek hebben wij hen opgewacht en de supboards weer in de auto geladen.
We hebben genoten met een grote G!
Kleine kunstwerken van de natuur
Terwijl Martijn en ik op de afgesproken plek wachtten tot Willem en Moniek met hun supboards aan wal kwamen, ben ik nog even met mijn telefooncamera rondgelopen. Ik wilde proberen enkele van de prachtige mossen en korstmossen vast te leggen.
Helaas heb ik geen macrolens op mijn iPhone, maar ik heb toch een poging gewaagd. Wat zijn sommige exemplaren ongelooflijk klein! Stuk voor stuk zijn het kleine kunstwerkjes. Wat heeft God de natuur toch geweldig mooi gemaakt!
Ik heb wat informatie opgezocht over korstmossen in Zweden:
Overlevers op de rots: het geheim van Zweedse korstmossen
Wie door de Zweedse natuur wandelt, ziet ze overal: kleurrijke korstmossen op de enorme rotsblokken en stenen. Ze lijken misschien op eenvoudige plantjes, maar in werkelijkheid zijn het meesterlijke overlevers die een belangrijke rol spelen in de natuur.
De ultieme samenwerking
Een korstmos is geen gewone plant, maar een bijzondere samenwerking, een symbiose, tussen voornamelijk een schimmel en een alg of cyanobacterie. De alg gebruikt zonlicht om voedingsstoffen te produceren, terwijl de schimmel bescherming biedt en helpt bij het vasthouden van water en mineralen. Samen kunnen ze overleven op plaatsen waar veel gewone planten geen kans zouden hebben.
Onverwoestbare pioniers
Korstmossen hebben geen aarde of wortels nodig. Ze nemen vocht en voedingsstoffen op uit de lucht, regen en hun directe omgeving. Tijdens perioden van extreme droogte of ijzige kou kunnen ze bijna volledig uitdrogen en hun activiteit tijdelijk stilleggen. Zodra er weer voldoende vocht beschikbaar is, nemen ze dit op als een spons en worden ze opnieuw actief.
Bouwstenen van de natuur
Deze kleine organismen verrichten bovendien belangrijk werk:
Bodemmakers: korstmossen kunnen stoffen afscheiden die het gesteente heel langzaam aantasten. Zo dragen ze gedurende een zeer lange periode bij aan de vorming van nieuwe bodem.
Mini-jungle: ze bieden voedsel en beschutting aan allerlei kleine insecten, mijten en spinnen.
Luchtmeters: sommige soorten korstmossen zijn erg gevoelig voor luchtverontreiniging. Daarom worden ze ook gebruikt als aanwijzing voor de luchtkwaliteit in een gebied.
Wauw! De vele korstmossen passen in ieder geval prachtig bij ons gevoel dat de lucht hier bijzonder fris en schoon is. Dat merk je eigenlijk iedere dag wanneer je hier leeft, buiten bent en diep ademhaalt.
De kleine wonderen onder onze voeten
En dan die piepkleine bodembedekkers. Je moet echt moeite doen om ze te ontdekken! Je stapt er zo bovenop of loopt ze voorbij.
Op de eerste foto zie je minuscule, felrode topjes. Maar wat zijn het eigenlijk? Ik heb mijn vinger ernaast gefotografeerd om een indruk te geven van hoe klein ze zijn. Even gegoogled: het is lucifersmos of rode heidelucifer.
Op de tweede foto zie je de kleuren van de herfst – groen, geel en oranjebruin – allemaal verenigd in één klein plantje. En op de derde foto staan piepkleine trechtertjes van nog geen centimeter hoog.
Het fascineert mij telkens weer hoeveel moois er te ontdekken valt wanneer je de tijd neemt om goed te kijken.
Geen mooi verfweer, wel een prachtig houthok
Willem vroeg ChatGPT: ‘Waar kan ik mooi weer bestellen in Hunge?’
Hij kreeg het volgende antwoord:
Ik heb het even nagevraagd, maar helaas: mooi weer is momenteel niet leverbaar in Hunge. Er schijnt al een tijdje een leveringsprobleem te zijn.
Je kunt het wel proberen bij:
SMHI – levert redelijke voorspellingen, maar geen garanties.
Yr.no – soms hebben ze een optimistischer aanbod dan SMHI.
Of gewoon geduld hebben. In Jämtland geldt vaak de regel: ‘Wacht een uur, dan is het weer anders.’
Als eigenaar van Hus Hotell Hunge weet je inmiddels waarschijnlijk als geen ander dat je op één dag zon, regen, wind én een prachtige zonsondergang kunt krijgen. Dat hoort een beetje bij de charme van Midden-Zweden.
Het wisselvallige weer was dan ook de reden dat M&M de schuur niet helemaal konden afschilderen. Gelukkig hadden we nog een mooie klus voor een paar dagen: Een houthok bouwen bij de grillplaats. En hen kennende, was dat een klus die precies bij hen paste.
Vanuit Nederland hadden we het oude steigerhouten bed van Noah in losse delen meegenomen. Voor het bouwen van een houthok bleek dit materiaal uitermate geschikt te zijn. Met nog een paar extra balkjes erbij hebben Martijn en Moniek er een prachtig hokje van gemaakt.
Voor ons was het al genieten om hen samen aan het werk te zien. Ze vormen echt een geweldig klusteam! Na wat overleg over het dak kreeg ik het lumineuze idee om er mos en heide op te laten groeien. Dat konden we rechtstreeks uit het bos halen en zo zou het houthok mooi opgaan in de natuurlijke omgeving.
Het resultaat is zelfs mooier geworden dan ik had verwacht. De grillplaats heeft er veel meer uitstraling door gekregen en het houthok is ook nog eens prachtig om te zien.
Nu alleen nog de letters MMmmm in de bovenrand branden en dan is het helemaal af!
Weet jij waarom ik juist voor deze tekst heb gekozen? Laat het even weten in de reacties!