Sommige winterweken vergeet ik niet. De kraakheldere kou bracht hier in Hunge niet alleen knisperende sneeuw onder mijn voeten, maar ook dat bijzondere licht: een stralend blauwe lucht, en dan die fonkelende kristallen, bijna een sprookje.
Onze gasten kwamen in een echte Zweedse winter terecht en maakten blijvende herinneringen: sneeuwschoenwandelingen door diepe poedersneeuw, warme chocolademelk met uitzicht, sneeuwbuien en grijze momenten die ineens weer plaatsmaakten voor zon, en als kers op de taart zelfs het noorderlicht. Omdat het een kleiner gezelschap was, konden wij ook vaker mee met de activiteiten. En dat maakte deze week extra bijzonder, voor hen én voor ons.
Storm Johannes
Zoals jullie vast wel hebben vernomen, raasde storm ‘Johannes’ op 27 en 28 december 2025 over Zweden. Zelf hebben we daar hier gelukkig niet heel veel van gemerkt. Ja, het waaide wat harder dan normaal, en omdat we hier niet zo vaak harde wind hebben, viel dat zeker op.
Tijdens een ritje door de prachtige, magische witte omgeving zagen we echter op verschillende plekken in het bos, vaak langs de rand van een meer, grote delen met omgewaaide bomen. Vanaf het meer heeft de wind volop vat gekregen op de dennenbomen, en het leek alsof ze als luciferstokjes waren omgevallen.
We zouden ook gasten ontvangen, maar zij hebben uiteindelijk afgebeld omdat ze onderweg al zes bomen van de weg hadden moeten halen.
Tranen van ijs
Een prachtig stuk bos, langs de route naar Bräcke is gekapt. Waar ooit beschutting stond, ziet het er nu ruig en gehavend uit. Zo ligt de grote steen met daarop een prachtige wand van ijs er nu een beetje ‘naakt en troosteloos’ bij. De bomen fungeerden als een filter waardoor het ijs mooi wit was. Nu deze zijn verdwenen is het een bruine ijzige wand geworden. Water vermengd met zand. Bruine tranen! Bij het passeren van deze plek rijd ik altijd even wat langzamer om er van te genieten. De schoonheid is niet weg, het hele mooie plaatje als geheel zullen we nog jaren moeten missen.
IJzige bomen
Tijdens een rit door het winterlandschap werden we getrakteerd op dit mooie uitzicht (foto 4): Die prachtige blauwe lucht als achtergronddecor en dan die witte bevroren takken met daarop een laagje sneeuw. Hier krijg ik echt niet genoeg van.
Pittige sneeuwschoenwandeling
Tussen twee groepen in had het flink gesneeuwd, waardoor er een dikke laag sneeuw op de sneeuwschoenroute lag. We kleedden ons goed aan, want het was -21°C, bonden de sneeuwschoenen onder en gingen op pad. Soms zakten we tot onze knieën weg. De route is gemarkeerd met rood-witte linten, maar door de sneeuw op de takken waren sommige lintjes slecht zichtbaar. Daarom hebben we onderweg hier en daar sneeuw van takken geveegd en lintjes verhangen.
Het was een pittige tocht, vooral voor Willem, die voorop liep. Ik kon gelukkig in zijn voetsporen stappen. Boven op de heuvel ligt een grote steen waar we altijd even pauzeren: warme chocolademelk drinken en genieten van het uitzicht. De zon scheen en de kraakheldere kou zorgde voor een prachtig helderblauwe lucht.
Daarna daalden we af, wat met veel poedersneeuw best lastig was. Onderweg zagen we op verschillende plekken dat de sneeuw was weggeschoven. We vermoeden dat reeën op zoek zijn geweest naar voedsel en een fijne beschutte slaapplek.
We zijn allebei een paar keer gevallen. Dat was niet eens het ergste, opstaan was een echte uitdaging! De sneeuw was zo diep dat ik bij het omdraaien met mijn gezicht in de sneeuw belandde. Wel lekker koel! Na ruim twee uur waren we terug, voldaan en enorm genoten. Onze gasten liepen de route zelfs twee keer en vonden het geweldig.
On
Sneeuwkunst op het dak
De winter leeft zich hier helemaal uit. Hij lijkt wel een architect; ontwerper van nieuwe creaties.
Na de sneeuwval lagen er op de daken zulke dikke lagen sneeuw, dat het soms leek alsof er grote witte dekens overheen waren gelegd. Op sommige plekken hing de sneeuw zelfs ver over de dakrand.
Het blijft bijzonder om te zien hoe sneeuw zich vormt. De ene keer strak lijnen en gladde oppervlaktes, de andere keer juist mooi rond en zwaar. En wanneer dan ook nog de zon doorbreekt en de wind de fijne sneeuwkristallen door de lucht laat dwarrelen… dan lijken het dansende diamantjes. Ik ziet ze niet alleen maar voel ze zachtjes mijn gezicht verfrissen.
Kraakheldere kou
De titel van deze blog! Met deze foto’s is daar geen twijfel meer over mogelijk, zou ik zeggen. Een rustige, stille wandeling bestaat niet. Bij elke voetstap die ik maak, kraakt de sneeuw en juist dat is een heerlijk geluid. Het geeft mij het gevoel: dit is échte winter.
Noorderlicht boven Hunge
Onze gasten waren die dag net aangekomen. Voor het slapengaan gingen ze nog even naar buiten. Niet veel later lieten ze ons via de telefoon weten dat we snel naar buiten moesten komen om dit prachtige fenomeen te bekijken. En daar was het: het noorderlicht, zichtbaar boven Hunge.
Ik had me even snel aangekleed, in de verwachting dat het waarschijnlijk niet zoveel zou voorstellen, ik had het tenslotte al vaker gezien. Jas aan, maar geen handschoenen. Schoenen aan, maar geen snowboots. Wat was ik dom. Als je bij -20°C foto’s maakt, krijg je echt supersnel koude handen. Ook mijn schoenen waren niet geschikt voor de hoeveelheid sneeuw waar ik doorheen liep.
Maar wat was het prachtig. Ik heb enorm genoten, net als onze gasten. Toch ben ik uiteindelijk rennend het hotel in gelopen: ik had het zó koud en mijn vingers waren bijna bevroren.
Soms begint het noorderlicht heel subtiel, als een lichte gloed boven de bomen. En dan, als ik blijft kijken, verschijnen er groene sluiers als gordijnen, die langzaam zichtbaar worden. Op sommige avonden danst het licht bijna en verandert steeds van vorm.
Voor onze gasten zijn dit de momenten die ze nooit meer vergeten. Warm aangekleed buiten staan in de stilte, de kou op hun wangen, en boven hen dat magische licht. Geen haast, geen geluid, alleen verwondering en verbazing.
Het noorderlicht laat zich niet plannen, en misschien is dat juist wat het zo bijzonder maakt. Als het verschijnt, voelt het als een cadeautje van de winter.
Mooie herinneringen samen
En als we het dan nog even over onze gasten hebben: wat hebben zij genoten, en wat hebben ze mooie herinneringen gemaakt. Juist dat maakt zo’n verblijf extra bijzonder om op terug te kijken.
Wat het weer betreft hebben ze bijna alles meegemaakt wat een Zweedse winter te bieden heeft: intense kraakheldere kou, regelmatig zon, sneeuwbuien, grijze bewolking én zelfs het noorderlicht. Een winterweek met volop afwisseling, en daardoor elke dag weer een andere sfeer.
Doordat het een kleiner gezelschap was, konden we zelf ook vaker mee met de activiteiten. Dat maakte het extra leuk, niet alleen voor onze gasten, maar ook voor ons. We mochten met toestemming foto’s plaatsen.
Lente-Winter
En nu merken we hier ook langzaam dat de overgang naar de lente-winter is begonnen. Overdag meer licht uren, de zon krijgt meer kracht en je ziet dat de winter stap voor stap ruimte maakt voor de lente. Al blijft de sneeuw voorlopig nog heerlijk aanwezig.
In Nederland is de échte lente ondertussen al vroeg voelbaar. Gisteren liep de temperatuur zelfs richting de 20 graden. Hier beginnen de dagtemperaturen ook boven nul te komen, waardoor er heerlijk gezonnebaad kan worden. Maar wel met 1800 km verschil.
Zomervakantie in Zweden
En voor wie al aan de zomervakantie denkt: kom naar Midden Zweden en ontdek vanuit HusHotellHunge het mooie Jämtland.
Maak gebruik van de aktie 6=7 6 nachten betalen +1 nacht gratis.
Wie weet wordt het dan een; TOT ZIENS!