Hallo lieve lezers,
Het heeft even geduurd. Ik had gehoopt eind augustus nog een blog online te kunnen zetten, maar toen kregen we bezoek van twee mystery guests én werden we getrakteerd op een paar heerlijke zonnige dagen. En tja… als je in Midden-Zweden woont, weet je dat je zonnige schilderdagen niet zomaar voorbij moet laten gaan. Dus kreeg het buitenschilderwerk even voorrang.
Het goede nieuws is dat de volgende blog er waarschijnlijk snel achteraan komt. En dat wordt niet zomaar eentje…
Maar eerst: geniet weer met ons mee van ons wel en wee hier in Hunge, Midden-Zweden.
Vind je mijn blogs leuk? Laat het ons gerust weten. Het blijft ontzettend leuk om reacties te krijgen!
De mystery guests
Willem krijgt een telefoontje van onze mystery guests. Althans… voor míj zijn het mystery guests. Zij vertellen hem dat ze ons komen bezoeken.
Willem boekt ze vervolgens ook daadwerkelijk onder die naam in, want ik mag natuurlijk absoluut niet weten wie er komen. Het enige wat hij mij vertelt, is dat we bezoek krijgen en dat het ‘familie’ is.
Hmmm… familie? Wie dan?
Voor iemand die toch wel een klein beetje, misschien iets meer dan een klein beetje, een controlefreak is, zijn dit lastige situaties. Twee dagen lang heb ik geraden, vragen gesteld en vooral gehoopt dat Willem zich een keer zou verspreken.
Maar nee.
Integendeel. Hij gaf af en toe een hint, waardoor het voor mij alleen maar nóg onduidelijker werd.
Er zat dus niets anders op dan loslaten en het maar over me heen laten komen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan wanneer je op dinsdagmiddag staat te koken en eigenlijk geen idee hebt voor wie je aan het koken bent. Best vreemd hoor!
Tot het moment dat ze kwamen voorrijden had ik werkelijk geen idee.
Nou ja… ik had hun namen ergens tussendoor wel genoemd, maar die werden door Willem tactisch genegeerd.
En daar stonden ze ineens: Arno en Joyce, vrienden uit Nederland.
Supergaaf!
Eigenlijk zouden ze maar één nachtje blijven
Een week eerder hadden ze ons al verteld dat ze misschien langs zouden komen. Ze waren al een tijdje onderweg in Noorwegen met hun zelfgemaakte minicravannetje, toepasselijk genaamd ‘de Sinaasappel’.
Maar op zondagochtend kregen we een berichtje: ze waren de regen helemaal zat en verlangden naar zon en wat hogere temperaturen. We hadden nog telefonisch contact en moesten met pijn en moeite accepteren dat ze waarschijnlijk niet meer zouden komen.
En ze waren zó dichtbij!
Die maandag namen wij afscheid van onze vrijwilligers en pakten we onze eigen draad weer op.
Maar toen veranderden Arno en Joyce alsnog van plan. Ze lieten hun Sinaasappel op een camping in de omgeving van Mora staan en kwamen zonder caravan onze kant op.
En zo begon dus het hele mystery-guest-avontuur.
Het was het wachten en raden meer dan waard, want uiteindelijk bleven ze zelfs nog een extra nacht.
We hebben samen weer mooie momenten beleefd en natuurlijk neem ik jullie daarin graag mee.
Na een heerlijke avond bijkletsen en een goede nachtrust begonnen we de volgende ochtend met een lekker ontbijt.
En daarna: op pad!
Een koel stukje natuur bij Hunge
Trouwe lezers weten het inmiddels wel: aan de rand van ons dorpje Hunge ligt een heel bijzonder stukje natuur met een grot.
De natuur en vooral de temperatuur zijn daar zo bijzonder dat we deze plek graag laten zien aan gasten die een paar dagen bij ons verblijven.
De echte durfal kan zelfs de grot in.
Met Arno en Joyce hebben we dat avontuur deze keer maar even overgeslagen. Je moet tenslotte ook weer heelhuids thuiskomen.
Maar ook zonder de grot in te kruipen is er genoeg te zien.
Prachtige bloemen, enorme rotsblokken en steile hellingen waar vroeger zelfs werd geklommen. De haken en oude touwen zijn hier en daar nog zichtbaar.
De temperatuur ligt er zomaar vijf graden lager dan in de omgeving.
Het had flink geregend, waardoor alles nat was. Maar juist daardoor kreeg het bos iets bijzonders. Prachtige varens in verschillende kleuren, zwammen op rottende boomstammen en overal kleine details om te fotograferen.
Dit keer lag er overigens geen sneeuw meer in de grot. Ja, dat klinkt misschien logisch in augustus, maar in juli lag er nog sneeuw op de bodem.
Op weg naar de Forsaan
Het weer zat niet de hele tijd mee, maar we hebben toch een mooie route gereden naar de Forsaan.
Een prachtige omgeving met een rivier, watervallen, blauwe meren en vistrappen.
Precies toen we aan onze wandeling wilden beginnen, begon het natuurlijk te regenen.
Maar het was rond lunchtijd én we hadden lunchpakketjes bij ons.
Probleem opgelost.
Dus werd er eerst gezellig in de auto geluncht.
Daarna konden we alsnog op pad.
De wandeling ernaartoe was op zichzelf al een kleine belevenis. Hier en daar was het behoorlijk drassig en moesten we goed kijken waar we onze voeten neerzetten.
Maar dat mocht de pret niet drukken.
Wie we ook meenemen naar deze parel van Jämtland: iedereen vindt het hier schitterend.
En iedere keer dat wij er komen, begrijpen we weer waarom.
Kleine dingen, groot genieten
De hond van Arno en Joyce – sorry, ik ben zijn naam vergeten – genoot ondertussen af en toe heerlijk van zijn vrijheid in het bos.
Wil je nog meer foto’s zien van deze prachtige plek? De Forsaan komt regelmatig voorbij in mijn blogs.
En toch zie ik iedere keer weer iets nieuws.
Een bijzondere paddenstoel, een piepklein plantje of iets anders waarvan ik denk: dát moet op de foto.
Ik blijf me verwonderen over al dat moois.
En eerlijk gezegd hoop ik dat dat nooit verandert.
Want juist die kleine dingen maken het leven hier voor mij zo bijzonder.
Thais eten en een fanatiek potje sjoelen
Na al dat heerlijke buiten zijn kregen we natuurlijk trek.
Willem en Arno haalden Thais eten bij de Thai Take Away, ongeveer vier kilometer bij ons vandaan.
Een Thaise dame kookt daar drie dagen per week maaltijden. Je belt van tevoren even wat je wilt hebben en krijgt vervolgens een tijdstip waarop je het kunt ophalen. Ideaal!
Op onze laatste avond samen werd het tijd voor nog een oer-Hollandse activiteit: sjoelen.
We waren vooraf al gewaarschuwd voor de sjoelkwaliteiten van Joyce.
Nou… daar was niets aan overdreven.
Haar winnaarsmentaliteit mochten we van heel dichtbij meemaken.
Gelukkig konden de overige deelnemers goed tegen hun verlies. Althans, dat vertellen we onszelf maar.
Het was ontzettend gezellig en zoals dat gaat op zulke avonden: voor we het wisten was het alweer laat.
Na een heerlijk ontbijt kwam de volgende ochtend dan toch echt het moment van afscheid nemen.
We zwaaiden ze uit en ze waren nog maar net vertrokken toen ik ontdekte dat ze hun restje Thais eten in onze koelkast hadden laten staan.
Even bellen.
En ja hoor… daar kwamen ze weer terug.
Het leek bijna alsof wij inmiddels zelf een Thai Take Away waren begonnen.
Daarna vertrokken ze voor de tweede keer en keerde de rust in Hunge weer terug.
Wij konden weer aan het werk en zij bereikten veilig hun Sinaasappel. En zo te zien scheen zelfs daar inmiddels het zonnetje.
Wanneer we bezoek krijgen, proberen we zoveel mogelijk tijd voor hen vrij te maken.
Gelukkig lukte dat deze keer en daar zijn we heel blij om.
Waarom staan er rode pijltjes langs de weg?
Op de eerste foto zie je een paaltje met een rood pijltje.
Deze paaltjes staan hier al een tijdje op allerlei plekken langs de weg en wij vroegen ons af wat ze eigenlijk betekenen.
Wat opviel: ze stonden bijna altijd in de buurt van lupines.
Daar moest dus een verband zijn.
Even googelen en jawel…
Vanaf 15 mei 2026 gelden in Zweden strengere regels voor een aantal invasieve plantensoorten, waaronder de vaste lupine.
En dat levert een interessant probleem op.
Want hoe mooi die paars-roze bermen er ook uitzien, lupines verspreiden zich razendsnel en verdringen inheemse planten.
Zomaar maaien is bovendien niet altijd een oplossing.
Wanneer uitgebloeide lupines met grote maaimachines worden gemaaid, kunnen de zaden namelijk juist over grote afstanden langs de weg worden verspreid.
En daar komen die rode pijltjes dus om de hoek kijken.
Ze markeren bepaalde zones zodat de bestuurder van de maaimachine weet: hier even de maaiarm omhoog.
Niet maaien dus.
Het ziet er misschien een beetje vreemd uit, maar er zit een heel systeem achter.
Wat betekent het verbod?
De betreffende invasieve planten mogen onder andere niet meer worden verkocht, geteeld, uitgewisseld of bewust in de natuur worden verspreid.
Ook grondeigenaren moeten voorkomen dat deze planten zich vanaf hun terrein verder verspreiden.
Je mag ze dus ook niet zomaar op een composthoop of ergens in de natuur dumpen. Ze moeten zorgvuldig worden afgevoerd.
Zo leer je tijdens een ritje door Zweden ineens waarom er overal rode pijltjes naast de weg staan.
Weer wat geleerd!
De herfst klopt alweer op de deur
Zo rond half augustus begint de herfst hier zijn intrede te doen. Zeker niet vanwege de droogte zoals in Nederland. We hebben juist de natste en koudste zomer gehad sinds 80 jaar. Dit liet een 80 jarige vrouw bij ons in de kerk ons weten.
Overal verschijnen paddenstoelen en veel bloemen zijn inmiddels uitgebloeid.
De blaadjes van de berken veranderen van groen naar geel en de eerste dwarrelen alweer naar beneden.
En ook dat heeft zijn schoonheid.
Binnenkort verandert het landschap hier weer in prachtige herfstkleuren. Vooral wanneer de zon erop schijnt, lijkt het bos soms wel een zee van goud.
Ik ben daarom even rondom de accommodatie op zoek gegaan naar kleine herfstpareltjes.
Zo vond ik een paar prachtige kleine gele paddenstoeltjes. Slechts één van de vele soorten die inmiddels tussen het gras tevoorschijn komen.
Het gras moet waarschijnlijk nog één keer gemaaid worden, maar ik stel het nog even uit.
Zonde om al die kleine paddenstoelen nu al onder de grasmaaier te laten verdwijnen.
De kattenstaarten hebben hun paarse bloemen inmiddels verruild voor witte zaadpluizen. Bij harde wind zorgen die soms bijna voor een kleine zomerse sneeuwbui.
Ook de alliumbollen zijn veranderd. Eerst waren het prachtige paarse bollen vol kleine bloemetjes, daarna werden ze groen en nu zijn het uitgedroogde zaadbollen.
Weer heel anders, maar nog steeds mooi.
En toen zag ik ineens één gele lelie.
Ik had eigenlijk niet verwacht dat deze hier de winter zou overleven.
Waarschijnlijk heb ik hem in het voorjaar van onze buurvrouw gekregen, toen zij mij zoveel vaste planten gaf.
Een gele lelie staat symbool voor vreugde, geluk, dankbaarheid en vrolijkheid.
Hoe mooi is dat?
Nummer 100 komt eraan!
En dan is het bijna zover.
De volgende blog wordt mijn 100ste blog!
Dat vind ik toch wel een bijzondere mijlpaal om even bij stil te staan.
Sommigen van jullie lezen mijn verhalen al vanaf het allereerste begin. In de loop van de tijd hebben we ontzettend veel lieve en leuke reacties gekregen en daar ben ik heel dankbaar voor.
Voor onszelf zijn de blogs inmiddels ook een prachtig naslagwerk geworden.
Een verzameling verhalen, belevenissen, gasten, seizoenen, hoogtepunten en waarschijnlijk ook een paar momenten waarvan we inmiddels denken: o ja, dat was ook nog zo!
Wil jij ze allemaal lezen? Klik dan op HIER.
En nee, blog nummer 100 wordt zeker niet mijn laatste.
Het wordt natuurlijk wel een kleine jubileum-editie.
Ook daarin komen weer dierbare gasten voorbij met wie we mooie nieuwe herinneringen hebben mogen maken.
En daarom heb ik voor deze keer ook een verzoek aan jullie.
Laat eens weten wat je van mijn blogs vindt.
Wat vind je leuk om te lezen? Wat is je bijgebleven? Of lees je al vanaf blog nummer 1 mee?
Je kunt reageren via Facebook of via de mail.
Ik kijk ernaar uit om jullie reacties te lezen.
En wie weet komt jouw reactie zelfs voorbij in de 100ste editie.
Denk je al aan een mooie witte winter?
Terwijl de dagen langzaam korter worden, kijken wij alweer uit naar de winter in Hunge. Naar een landschap dat verandert in een magische witte wereld, knisperende sneeuw onder je voeten, frisse winterlucht en lange avonden vol warmte en gezelligheid.
Deze winter kun je dat allemaal zelf beleven tijdens onze HUNGE WINTER EXPERIENCE. Een paar dagen waarin je niet alleen bij ons overnacht, maar echt kennismaakt met de winter zoals wij die hier in Jämtland beleven. Met bijzondere winteractiviteiten, mooie natuur, lekker eten en vooral: tijd om samen te genieten.
Om alvast een beetje in de stemming te komen, hebben we hieronder een korte video samengesteld met een aantal van de winteractiviteiten die je hier kunt beleven.
Zie jij jezelf hier deze winter al tussen de sneeuw staan?
Dan ontmoeten we je heel graag in Hunge voor een winter om niet snel te vergeten.
Ontdek onze Hunge Winter Experience en laat de voorpret beginnen!