En dan ineens… blognummer 100
En nu schrijf ik dus mijn blognummer 100.
Honderd keer iets vertellen over ons leven in Zweden.
Honderd keer foto’s uitzoeken, herinneringen ophalen, gebeurtenissen op papier zetten en soms denken: heb ik eigenlijk nog wel iets te vertellen? Blijkbaar was het antwoord tot nu toe honderd keer: ja.
In die blogs staat een behoorlijk stuk van ons leven. De grote gebeurtenissen, maar ook de kleine dingen. De verhuizing, het klussen, de eerste gasten, bijzondere ontmoetingen, bezoeken van familie en vrienden, mooie zomers, koude winters, sneeuw, regen, Zweedse gewoontes, bureaucratische frustraties, technische problemen en natuurlijk de nodige momenten waarop alles nét even anders liep dan gepland.
Als ik terugkijk naar de eerste blogs, zie ik niet alleen hoe Hus Hotell Hunge veranderd is, ook wijzelf zijn veranderd. We hebben geleerd om los te laten, dingen opnieuw geprobeerd en soms onze verwachtingen moeten bijstellen.
Dat is ook wel het mooie van honderd blogs. Als ik ze achter elkaar zou leggen, zie ik een verslag van ruim vijf jaar Zweden en ook van een mooie reis de we hebben gemaakt.
En hoe mooi is het om in deze feestelijke blog foto’s van het bezoek van mijn moeder en beide zussen te plaatsen.
De echte diehards liepen de forsaleden, een prachtige wandelroute van 6 km.
Waar het allemaal begon
Op 21 mei 2021 verscheen onze eerste blog (klik hier). Ergens in maart of april van dat jaar namen we een besluit dat ons leven voorgoed zou veranderen: we gingen emigreren naar Zweden. Maar eigenlijk begon het verhaal nog veel eerder. Het runnen van een camping was in eerste instantie míjn droom. Een verlangen dat van jongs af aan bij mij leefde en in een later fase werd dat emigreren naar Zweden. Die droom was voor Willem nog niet zo vanzelfsprekend.
Tijdens een mooi groeitraject bij de Droomplek Academie gingen we samen op zoek naar wat we werkelijk wilden met ons leven en onze toekomst. Langzaam veranderde er iets. Mijn droom werd steeds meer onze gezamenlijke droom.
Maar voordat we er definitief voor gingen, was er voor ons nog iets veel belangrijkers. We brachten onze droom in gebed bij de Heer. We vroegen Hem om deuren te openen als dit de weg was die Hij voor ons had, maar misschien nog wel belangrijker om deuren te sluiten als dit niet Zijn wil en plan voor ons was. Zo zijn we er vanaf het begin in blijven staan. We wilden niet koste wat kost naar Zweden. We wilden gaan als dit de weg was die we mochten gaan.
En deuren gingen open. Soms op manieren die we vooraf niet hadden kunnen bedenken. Niet alles ging vanzelf en de weg was zeker niet altijd gemakkelijk, maar steeds opnieuw konden we een volgende stap zetten.
En nu, ruim vijf jaar later, zit ik hier in Hunge in Midden-Zweden en schrijf ik blognummer 100.
Spannend! Op naar de grot. Toch maar besloten er niet in te gaan. Even op de jagersstoel gezeten maar geen beer kunnen spotten. Heerlijk in het zonnetje uitrusten.
De eerste deuren die opengingen
Een droom hebben is één ding, er samen voor durven kiezen is iets heel anders. Na een jaar bij de Droomplek Academie hadden we ons concept klaar en zei ook Willem: ‘We gaan ervoor.’ Vanaf dat moment kwam alles in beweging. De verkoop van ons huis in Nederland verliep voorspoedig. De waarde van het huis was in zes jaar tijd enorm gestegen, waardoor het financieel mogelijk werd om daadwerkelijk deze stap te zetten. We hadden allebei goede banen en werkten al 33 en 27 jaar bij dezelfde werkgever. Toch was er ook het gevoel dat er iets mocht veranderen. Na de burn-out van Willem in 2016 was ook hij steeds meer toe aan een nieuwe richting.
In de zomer van 2021 vonden we de locatie van het toenmalige Bostugan. We mochten binnenkijken, vragen stellen en alles rustig op ons laten inwerken. Toen we daarna weer in de auto op de parkeerplaats zaten, keken we elkaar aan en zeiden allebei maar één ding: ‘Wauw.’
Terug in Nederland kwam ons huis in de verkoop en binnen een paar weken was het verkocht. In september gingen we nog een paar dagen terug naar Zweden, dit keer samen met onze twee zonen. We mochten in de accommodatie verblijven en begonnen steeds meer mogelijkheden te zien. Ideeën werden besproken, plannen ontstonden en tegelijkertijd bleven er natuurlijk nog heel veel vragen onbeantwoord. Toch kwam alles in een stroomversnelling. De beslissing werd definitief genomen.
In januari 2022 emigreerden we naar Zweden. Het moeilijkste was zonder twijfel het afscheid nemen van familie, vrienden, onze broeders en zusters van de kerk en alle andere mensen die jarenlang een vanzelfsprekend onderdeel zijn geweest van ons leven. Maar het aller moeilijkste was om onze twee zonen in Nederland achter te laten.
Tochtje in de omgeving gemaakt. Creatieve momentjes: samen kleuren en …. Rummikubben.
Deuren die ook dicht hadden kunnen gaan
Een nieuwe start klinkt mooi, maar de werkelijkheid is natuurlijk niet alleen maar romantisch. Eerst was er de verhuizing. Daarna moesten we orde scheppen in een onbekend huis, in een onbekende omgeving en in een land waarvan we nog lang niet begrepen hoe alles werkte. De eerste maanden hebben we ons regelmatig in niemandsland gevoeld. Nederland hadden we achter ons gelaten, maar in Zweden waren we nog behoorlijk blind.
Een Zweeds persoonsnummer is hier voor heel veel zaken onmisbaar. Zonder zo’n nummer blijken allerlei doodgewone dingen ineens helemaal niet zo gewoon meer. De eerste week huurden we een auto, met het plan om zo snel mogelijk zelf een auto te kopen. Zonder auto kun je hier eigenlijk niets. Alleen bleek dat je voor de aankoop een Zweeds persoonsnummer nodig hebt. Via een Nederlander die hier woonde hebben we dit uiteindelijk kunnen regelen. De auto heeft daardoor maandenlang op zijn naam gestaan.
Door corona had de Zweedse belastingdienst bovendien een enorme achterstand bij het toekennen van persoonsnummers. Waar normaal gesproken een paar weken tot ongeveer acht weken voor staat, moesten wij ruim twintig weken wachten. De bureaucratie is in Zweden, naar onze ervaring, zeker niet minder dan in Nederland. Op sommige zaken moet je hier vooral héél veel geduld hebben. En laat geduld nou net iets zijn wat je tijdens een emigratie regelmatig nodig hebt.
Ook met ons winterconcept kregen we zo’n moment waarop een deur ineens dicht leek te gaan. We hadden een programma bedacht met onder andere sneeuwscootersafari’s en sledehondentochten. Toen bleek onze buurman een passie voor sneeuwscooters te hebben. Zo dichtbij. Wie had dat kunnen bedenken?
Daarnaast hadden we contact met een sledehondenbedrijf dat zelf ook net was gestart. Mooi, dachten wij: twee startende ondernemers die elkaar kunnen helpen. We hadden alles besproken en onze eerste advertentie op Facebook stond al online toen we te horen kregen dat zij door omstandigheden helaas niet meer met ons konden samenwerken. O nee, wat nu?
Ging deze deur nu dicht? Hoe moesten we nu verder? Deze aanbieder zat redelijk dichtbij en sledehondenbedrijven liggen hier nu eenmaal niet op iedere straathoek. Tijdens de Zweedse les kwamen we vervolgens in contact met een Franse dame die samen met haar partner net was begonnen met een bedrijf waar sledehonden werden getraind. Toeval? Wij hebben dat anders ervaren. Wonderlijk hoe juist zij op ons pad kwamen. Inmiddels werken we nog steeds met heel veel plezier met hen samen.
En zo zouden we nog veel meer voorbeelden kunnen noemen. Momenten waarop we de hulp van de Heer hebben ingeroepen, soms niet wisten hoe het verder moest, maar zijn blijven vertrouwen op Zijn plan voor ons. En…. We zijn tot op heden niets te kort gekomen.
Dat betekent niet dat alles altijd gemakkelijk ging. Zeker niet. Maar wel dat we steeds weer mochten ervaren: we zijn hier op onze plek. Op onze plek én op Zijn plek voor ons.
Op onze suppboars het meer ontdekken. Voor mij zittend en voor Ilse staand. En aan de wal een mega slang ontdekt. Was even heel spannend maar bleek en nepper te zijn.
Wanneer werd Zweden ons thuis?
Het ‘thuis’ voelen zoals we dat in Nederland kenden, is moeilijk te vergelijken met het thuisgevoel dat we hier in Zweden hebben. We wonen in de accommodatie. Dat betekent dat thuis ook werk is.
Recent hebben we ons eigen appartement, als laatste deel van de accommodatie, helemaal opgeknapt en eigen gemaakt. Als we daarbinnen zijn, voelt dat echt als thuis. Maar zodra ik de deur van ons appartement uitstap, stap ik eigenlijk meteen mijn werk binnen. Dat is toch iets anders dan het huis dat we in Nederland hadden.
Ook zit thuisgevoel voor mij in vanzelfsprekendheid. In Nederland woonden we ruim 55 jaar. Je kent de taal, de cultuur, de gewoontes en de omgeving. Je hoeft niet na te denken over hoe je iets moet vragen, wat iemand precies bedoelt of hoe een bepaald systeem werkt. Heel veel dingen gaan gewoon vanzelf.
En juist dat vanzelfsprekende geeft ook een gevoel van thuis. Hier in Zweden zijn nog steeds veel dingen niet vanzelfsprekend. We redden ons prima in het Zweeds, maar communiceren met gasten, buren of instanties kost soms nog steeds energie. Het gaat nog niet volledig onbewust.
Ook de cultuur is anders. We lopen soms tegen dingen aan die in Nederland heel gewoon waren en hier totaal anders werken. Sommige zullen voor ons misschien nooit helemaal ‘gewoon’ worden.
En toch… Nog steeds heb ik iedere dag die verwondering over de natuur, de seizoenen, de rust en de stilte. Daarin ervaar ik zo vaak de aanwezigheid van God. Ik hoop dat die verwondering nooit zal verdwijnen. Ik had in Nederland ook belangstelling voor de natuur, maar niet zoals hier. Misschien komt het omdat de natuur hier zo dichtbij is. Misschien omdat de seizoenen meer aanwezig zijn. Of misschien omdat ik er zelf anders naar ben gaan kijken.
Is Zweden ons thuis? Ik kan daar nog niet volmondig ‘ja’ op zeggen. Maar voelen we ons hier op onze plek? Ja zeker. Regelmatig zitten we samen met een kop koffie op het terras en kijken uit over het meer en de heuvels en zeggen tegen elkaar: ‘Wauw… dat wij hier gewoon mogen wonen.’
Natuurlijk, als het kan, grillen bij Hallhuvudstenen. Heerlijk in het zonnetje samen genieten.
Een bijzondere week samen
Kortgeleden waren mijn moeder en mijn twee zussen een week bij ons op bezoek. Op zichzelf misschien niets bijzonders, maar voor mij voelde dat wel.
Ik kan me eigenlijk niet heugen wanneer we voor het laatst zo met elkaar een hele week hebben doorgebracht. Misschien is dat wel veertig jaar geleden. Juist daarom was deze week zo bijzonder.
We hebben samen gegeten, gepraat, gelachen, herinneringen opgehaald en vooral gewoon tijd met elkaar doorgebracht. Geen haast, geen verplichtingen, maar echt even samen zijn. Misschien merk ik door onze emigratie sterker hoe waardevol zulke momenten zijn. Familie woont niet meer om de hoek en een bezoek is niet meer iets wat ik even tussendoor doe. Juist daardoor beleef ik zo’n week misschien nog bewuster.
En wat hebben we genoten. Van het samenzijn, van de gesprekken, van het laten zien van ons leven hier in Zweden en van het samen beleven van de plek waar wij inmiddels ons leven hebben opgebouwd.
Als ik terugkijk op de afgelopen vijf jaar, horen dit soort momenten daar voor mij net zo goed bij als alle grote stappen, plannen en avonturen. Misschien zelfs nog wel meer.
Dit zijn de momenten die me bijblijven.
In deze blog heb ik foto’s geplaatst van onze familie avonturen bij ons ‘thuis’ en in de omgeving. Soms zeggen foto’s meer dan woorden.
Zo mooi en bijzonder, de drie zussen samen in Zweden. Echt heel dankbaar voor deze twee weken samen. In Nederland was broer Hans bezig met oude dia’s en stuurde deze van jaren geleden, waar we met z’n drieen op stonden. Toch super mooi om nu na……. zeker 40 jaar nog eens zo’n foto te maken. En vlak voor ons afscheid nog even alle vier achter de geraniums. We zijn immers allemaal 50+. 😂 😉
Wat we onderweg hebben geleerd
In ruim vijf jaar tijd heb ik, hebben wij, natuurlijk heel wat geleerd. Niet alleen over emigreren, ondernemen, Zweden of het runnen van een accommodatie, maar vooral ook over onszelf.
We hebben geleerd dat je niet alles van tevoren hoeft te weten. Dat klinkt misschien eenvoudig, maar voor iemand zoals ik, die graag plannen maakt en dingen goed wil regelen is dat soms best lastig. Bij een emigratie kun je veel voorbereiden, maar nooit alles. Er komen dingen op je pad die je vooraf niet had kunnen bedenken. Plannen veranderen, mensen komen en gaan en samenwerkingen ontstaan of stoppen. Soms komt een oplossing ineens uit een totaal onverwachte hoek.
We hebben ook geleerd dat vertrouwen niet hetzelfde is als zekerheid hebben. Vertrouwen betekent voor ons niet dat we precies weten wat er gaat gebeuren. Juist vaak niet.
Het betekent dat we een stap durven zetten terwijl we nog niet het einddoel kunnen zien. Soms begrijpen we pas veel later waarom bepaalde dingen anders liepen dan wij zelf hadden bedacht.
Misschien is dat wel één van de belangrijkste lessen van de afgelopen jaren: Niet alles hoeft meteen duidelijk te zijn.
En dan kom altijd weer dat moeilijke afscheid. Dankbaar voor de fijne dagen samen. Ze hebben 6 elanden kunnen spotten in die week en nadat ik hen had afgezet bij het vliegveld zag ik nog twee grote elanden. Blijft indrukwekkend.
De droom gaat verder
Betekent dit dat onze droom nu ‘af’ is? Nee, zeker niet.
Hus Hotell Hunge zal zich blijven ontwikkelen. Wij blijven ons ontwikkelen. Er zullen nieuwe ideeën ontstaan en soms zullen plannen weer verdwijnen.
Onze winteractiviteiten zijn daar een mooi voorbeeld van. Wat ooit begon als een idee op papier, is inmiddels uitgegroeid tot een winterbeleving die we graag met onze gasten delen. Sneeuw, stilte, winterse activiteiten en de bijzondere sfeer van Midden-Zweden in het koudste seizoen van het jaar.
En natuurlijk hebben we nog genoeg andere ideeën. Net als vijf jaar geleden proberen we daar niet krampachtig aan vast te houden. We maken plannen, werken eraan en we bidden ervoor. En daarna kijken we welke deuren opengaan.
Wat hebben deze eerste honderd blogs ons geleerd? Dat je soms veel verder komt dan je vooraf had durven bedenken. Niet door alles zelf onder controle te hebben, maar door stap voor stap verder te gaan.
En….. dat al deze blogs samen inmiddels een mooi naslagwerk vormen van onze bijna vijfjarige reis hier in Hunge. Misschien mogen onze verhalen anderen inspireren om ook stappen te durven zetten, dromen achterna te gaan en soms gewoon de sprong te wagen. En misschien kunnen zij een beetje van de vruchten plukken van alles wat wij onderweg hebben geleerd.
Dankjewel
En dan wil ik deze 100ste blog afsluiten met een groot dankjewel.
Aan iedereen die vanaf het begin met ons meeleest.
Aan de mensen die reageren op onze blogs, een berichtje sturen, belangstelling tonen of inmiddels zelf bij ons in Hunge zijn geweest.
Het blijft bijzonder dat wij onze verhalen schrijven en dat anderen de moeite nemen om ze te lezen.
Dus: dankjewel dat jullie de afgelopen honderd blogs een stukje met ons zijn meegereisd.
En blognummer 101?
Die komt er vast.
Want hoewel dit een mooi moment is om terug te kijken, zijn we hier nog lang niet uitgeschreven.
En nu nog zoals beloofd in blog 99: Enkele reacties van jullie, bloglezers!